Ήταν Πάσχα. Θυμάμαι να περιμένεις πως και πώς την στιγμή που θα μπεις στο αεροπλάνο. Για ένα μηνα περίπου πριν το ταξίδι έλεγες “Γειά σου, θα πάω στην Φλωρεντία”, κάθε μέρα, σε κάθε γνωστό και άγνωστο που συναντούσες.
Μια απο τις αγαπημένες μου στιγμές ήταν σε ένα δρομάκι πριν φτάσουμε στην πλατεία της Santa Maria Novella. Στα αριστερά σου είδες μια τζελατερία και ζήτησες το πρώτο παγωτό της ημέρας, όπως σου είχαμε υποσχεθεί “δυο παγωτά την ημέρα”.
Ζήτησες στον κύριο του καταστήματος, όπως σου είχε μάθει η μαμά “Ούν τζελάτο φράγκολα πορ φαβόρ”, κι εγώ να σου κάνω παρέα πήρα ένα με λεμόνι. Κάπου στην μέση σου είπα να δοκιμάσεις το δικό μου. Σου δίνω μια μικρή μπουκιά, το δοκιμάζεις και το μάτια σου άνοιξαν διάπλατα.
Είδες, σε έχω μάθει κι εγώ καλά.
😄
“Λεμόνι με μέντα”, σκέφτηκα απο μέσα μου, είναι άχαστο.
“Μπαμπά, μπορώ να φάω το λεμόνι;” μου ζήτησες;
“Ναι αγαπάκι μου, φυσικά και μπορείς.”, το τσάκισες όμως.
“Μπαμπά; Μπορώ να έχω άλλο ένα παγωτό λεμόνι σε παρακαλώ;” μου ζήτησες.
“Αν ειναι να κακομάθεις λίγο, ας είναι στις διακοπές.” σκέφτηκα. “Ναι Φυσικά και μπορείς, αλλά θα είναι το τελευταίο για σήμερα.”
Καθήσαμε στην πλατεία σε ένα παγκάκι, μια ομάδα πλανώδιων μουσικών έπαιζε μουσική, τελείωσες το παγωτό σου και ύστερα τάϊζες τα περιστέρια της πλατείς μπισκότο.
“Ευχαριστώ μπαμπά! Που μοιράστηκες το παγωτό σου μαζί μου. Με έκανες πολύ χαρούμενο!” μου είπες με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Ύστερα χορέψαμε στην μουσική και κάτσαμε κάτω στις πέτρες της πλατείας.
Δεν ξέρω αν ήταν οι συνθήκες των διακοπών, η όμορφη Φλωρεντία ή απλά το πλατύ και ειλικρινό χαμόγελο σου.
Δεν ξέρω αν ήταν η μικρή έκφραση ευγωνομύσηνς απο ένα τετράχρονο αλλά ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει μαζί σου.
Σχόλια (0)