Ααααα, το δράμα ενός πιτσιρικά!
Τι συνέβη;
Σήμερα δεν ήθελε να πάει σχολείο. Έκλαιγε και ήθελε να μείνει σπίτι. Είχαμε πανικοβληθεί, βιαζόμασταν να πάμε στη δουλειά. Κλασικό πρωινό οικογενειακό χάος, όπου, όσο περνάει η ώρα, το άγχος ανεβαίνει και η υπομονή πέφτει κάτω από το μηδέν.
Πανικοβλήθηκα κι εγώ… αλλά ενώ έκλαιγε, έκλεισα τα μάτια μου και πήρα 3 βαθιές ανάσες. Και μετά… Τον αγκάλιασα, μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά. “Όλα είναι εντάξει,” του είπα. “Θα πας, θα περάσεις καλά, θα παίξεις, και μετά θα έρθω να σε πάρω”. Η αγκαλιά έγινε σφιχτότερη, πιο καθησυχαστική. Η διάθεσή του άλλαξε. Μετά πήγε στο σχολείο, χαρούμενος και ήρεμος.
Σκέψεις
Έφυγα για τη δουλειά και ενώ μετακινούμουν, σκεφτόμουν, “Πόσο εύκολα ξεχνούν οι γονείς πόσο ισχυρή είναι η παρουσία ή η απουσία ενός γονιού για ένα παιδί”. Η επιρροή είναι τεράστια, ειδικά σε αυτά τα πρώτα στάδια της ζωής τους.
Ακόμα το σκέφτομαι, εδώ κι εκεί. Η δύναμη μιας αγκαλιάς, η δύναμη της παρουσίας. Η δύναμη ενός γονιού. Τόσο ισχυρή και όμως τόσο απλή. Όλοι χρειαζόμαστε μια αγκαλιά.
Σχόλια (0)