Η Συννεφούλα μας

Ξέρω ότι έχουν περάσει χρόνια από τη διάγνωσή της με κατάθλιψη, είναι πλέον κάτι που ξέρω πως υπάρχει και πλανάται σαν «συννεφάκι» πάνω από τα κεφάλια μας.

Παρ’ όλα αυτά, όταν στον ουρανό μας έρχονται κι άλλα σύννεφα, τότε τα πράγματα γίνονται περίπλοκα και η γραμμή που ξεχωρίζει ένα καταθλιπτικό επεισόδιο από μια μέρα με δυσκολίες αρχίζει να ξεθωριάζει…

Ο ρόλος του «υγιούς» συντρόφου

Ο ρόλος του υγιούς συντρόφου είναι κάτι που πλέον το έχω αποδεχτεί (βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να θεωρώ τον εαυτό μου υγιή), προσπαθώ να μην «ξεχνάω» ότι σε μια περίεργη συμπεριφορά ή σε μια δύσκολη περίοδο ο ρόλος μου είναι να αφήνω χώρο. Να είμαι εκεί και να προσπαθώ να δημιουργήσω ένα σταθερό και ήρεμο περιβάλλον, μέχρι η μπόρα και τα σύννεφα να περάσουν.

Όταν όμως δεν έχω ομπρέλα

Θα έρθουν όμως και οι στιγμές που θα με πιάσει εξ απροόπτου και δεν θα έχω δει τη «συννεφούλα» να πλησιάζει. Πολλές φορές, έστω και αργά, θα προλάβω να ανοίξω την ομπρέλα και θα μας προλάβω από το να γίνουμε μούσκεμα.

Είναι όμως και οι στιγμές που δεν έχω τη δύναμη και το κουράγιο να ανοίξω την ομπρέλα. Όταν στο μυαλό μου τριγυρνάνε κι εμένα άσχημες σκέψεις και σύννεφα. Αυτές είναι οι δυσκολότερες στιγμές. Όταν δεν έχω ψυχραιμία και οι ψυχικές δυνάμεις μου με έχουν εγκαταλείψει, όταν δεν μπορώ όχι απλά να βοηθήσω αλλά ούτε να «καταλάβω» τι γίνεται…
Αλλά «δεν με παίρνει» να τα παρατήσω, ο ρόλος μου δεν είναι αυτός.

Το παράπονο

Και εδώ έρχεται το παράπονο… τελικά έχω ή δεν έχω δικαίωμα κι εγώ να «πέσω»; Μπορώ να «αποσυνδεθώ» ή να «εγκαταλείψω» για λίγο;
Από τη μια γνωρίζω πολύ καλά ότι εγώ θα πρέπει να είμαι αυτός που πρέπει να κρατήσω τις ισορροπίες, την ψυχραιμία μου και να δημιουργήσω ένα όσο πιο ήρεμο περιβάλλον γίνεται. Από την άλλη, αυτό με κάνει να αισθάνομαι σαν ρομπότ. Ότι δεν μου επιτρέπεται να εκφράσω κι εγώ τα συναισθήματά μου, καθώς πάντα θα έρχονται σε δεύτερο ρόλο, σε σχέση με αυτόν της κατάθλιψης (το οποίο ισχύει).

Συμπέρασμα

Δεν έχω ιδέα ακόμα… Ειλικρινά!
Ακόμα παλεύω μέσα μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να ουρλιάξω, από την κούραση, από τα συναισθήματα που καταπίνω αλλά και από το συναίσθημα ευθύνης προς τη σύντροφό μου, το οποίο προέρχεται από μια απέραντη αγάπη.