Σχετικά με τον θάνατο!
Μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό, τελευταία, ο θάνατος και η έννοια της θνητότητας. Παλαιότερα είχα έναν “φόβο” που μου είχε φύγει, αλλά τελευταία γύρισε πίσω ξαφνικά και δυνατά.
Ξύπνα, δούλεψε, κατανάλωσε, και κάποια μέρα πέθανε.
Ακόμα δεν ξέρω αν με ενοχλεί περισσότερο ότι μπορεί να μη φτάσω ποτέ στο σκαλί της “αυτοπραγμάτωσης” στην Πυραμίδα των Αναγκών του Maslow (αν υφίσταται κάτι τέτοιο), ή αν με ενοχλεί το “καταναλώνω”. Το γεγονός δηλαδή ότι θα είμαι απλά μια μηχανή κατανάλωσης, που πρέπει να γεννήσει κι ένα παιδί, για να συνεχιστεί η κατανάλωση, για να συντηρηθεί μια μηχανή “απεριόριστης ανάπτυξης” σε έναν πεπερασμένο πλανήτη.
Όμως, γράφοντας το αυτό, συνειδητοποιώ ότι μάλλον κουβαλάω μια εσωτερικευμένη και κρυφή ενοχή, επειδή μια μέρα αποφάσισα να φέρω στον κόσμο ένα παιδί, χωρίς να μπορώ να τον ρωτήσω. Και τώρα, αυτό πρέπει να ζήσει και να μεγαλώσει σε αυτόν τον κόσμο, της δυσκολίας, του πόνου, ενός πλανήτη που τυλίγεται κυριολεκτικά στις φλόγες.
Αλλά, ξεφεύγω… θάνατος!
Πότε πεθαίνει κανείς;
Πρόσφατα άκουσα ένα Podcast αφιερωμένο στον Δημήτρη Λιαντίνη, στη ζωή του και στον θάνατό του (όχι όμως τόσο στο έργο του). Θυμάμαι αυτή την υπόθεση ως παιδί, αλλά ποτέ δεν είχα την ωριμότητα να ασχοληθώ με το έργο του, γιατί το έργο του συνδέεται άμεσα και μπορεί κάλλιστα να ερμηνεύσει τον “θάνατό” του.
Δεν αυτοκτόνησε, αλλά στην ουσία “πάγωσε” το ζην, και αυτό είναι μια εξαιρετικά ριζοσπαστική πράξη. Για δύο λόγους, πρώτον γιατί ήταν κάτι που επέλεξε να κάνει, εντελώς ψυχικά υγιής και χωρίς κάποια ανίατη ασθένεια, εν μέσω της “ακμής” του. Δεύτερον, για τον τρόπο που το έκανε, πήγε στον Ταΰγετο, μέσα σε μια σπηλιά, ηχογράφησε ένα ποίημα σε ένα κασετόφωνο, και αυτό ήταν, έμεινε εκεί. Καθόλου δράμα, καθόλου δράση, τίποτα. Από το τίποτα στο τίποτα!
Λοιπόν, τι είναι; Να προσπαθούμε να “Carpe Diem” και “Live, Laugh, Love” μέχρι τα βαθιά μας γεράματα; Ή πρέπει ο καθένας να μπορεί να επιλέξει πότε και πώς θα φύγει;
Έζησε μια εξαιρετικά πνευματική, αλλά πολύ απλή, υλικά, ζωή. Μήπως αυτός ήταν ο τρόπος του να γιορτάσει μια τέτοια ζωή;
Πτώματα στιγμών
Θυμάμαι τώρα μερικά λόγια του Χρόνη Μίσιου.
«Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…»
Ο Χρόνης εδώ έχει ενσωματώσει τη δική του θνητότητα και προειδοποιεί τον αναγνώστη να μην ξοδεύει τον χρόνο του σε μίζερες σκέψεις και ανούσιες πράξεις. Να θυμηθεί πώς είναι να ζεις πραγματικά απλά, ταπεινά. Ανέφερε να μην σπαταλάμε χρόνο, αλλά βλέπουμε ότι ο “χρόνος”, στις μέρες μας, έχει αντικατασταθεί από την προσήλωση και την κατανάλωση. Αντικαταστήσαμε τη συζήτηση με φίλους με doom-scrolling, και την ευτυχία με την κατανάλωση.
Μια απλή ζωή, ίσως;
Και οι δυο τους, ο Χρόνης και ο Δημήτρης, συγκλίνουν σε ένα πράγμα. Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με αυτούς που είναι κοντά σου. Να είσαι ταπεινός και να χαίρεσαι αυτές τις μικρές στιγμές. Κάπως έτσι έρχεται στο μυαλό μου, ο Bilbo στην αρχή της ταινίας “The Fellowship of the Rings”, και ο Morty από το Rick and Morty:
«Δεν είναι κακό να γιορτάζεις μια απλή ζωή.»
Ίσως να ακούγεται κάπως χαζό, αλλά μου δίνει κάποια παρηγοριά.
Συμπέρασμα
Αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να σβήσει αυτόν τον “φόβο” για τον θάνατο, αλλά λειτουργεί περισσότερο σαν υπενθύμιση (όπως ολόκληρο τούτο το blog). Την επόμενη φορά που θα νιώσω κάπως έτσι, τότε είτε αυτό το άρθρο θα μου θυμίσει πώς να είμαι αισιόδοξος, είτε θα ανοίξω τον επεξεργαστή και θα το αλλάξω 😄 .
Σχόλια (0)