Το μέλλον ανήκει μόνο στους νέους

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους!

Ένα γεγονός: Διανύω το δεύτερο μισό της ζωής μου, έχω περάσει τα 40. Πλέον βρίσκομαι στην “κατιούσα”, μεγαλώνω. Έχω περισσότερα θέματα υγείας, δεν μπορώ να απολαύσω το αλκοόλ όπως παλιά… και το γουστάρω τρελά. Ειναι πλήρως απελευθερωτικό!

Προσπαθώ ακόμα να μαθαίνω, να διευρύνω το μυαλό και τις σκέψεις μου, αλλά όσο μεγαλώνω το νιώθω στα κόκαλά μου. Ήρθε η ώρα να παίξω τον “υποστηρικτικό” ρόλο. Αυτή τη στιγμή, ΚΥΡΙΩΣ “χτίζω” για να στηρίξω την οικογένειά μου και κυρίως τον μικρό. Για το ΔΙΚΟ ΤΟΥ μέλλον.

Η αλήθεια χτυπάει άσχημα…

Κάθε φορά που ακούω για κάτι “καινούργιο”, μια ιδέα, μια οπτική ή οτιδήποτε άλλο, το νιώθω μέσα μου. Αυτή την παρόρμηση να αντισταθώ στη νέα ιδέα. Σαν ενας φόβος που τρέφεται απο αυτά που είναι γνώριμα, σε αυτά που ήδη πιστεύω ή στην τωρινή μου κατανόηση του κόσμου, περασμένα μέσα από τα φίλτρα της δικής μου ανατροφής, των συμπλεγμάτων και των οικογενειακών μου θεμάτων, της έλλειψης γνώσης πάνω σε ένα θέμα, των φόβων μου και κυρίως, του φόβου του θανάτου. Επειδή ξέρω ότι αυτή η μέρα θα έρθει τελικά, και όσο αργότερα έρθει, τόσο πιο προνομιούχος και ευγνώμων θα είμαι.

Για αυτό τον λόγο, ξέρω ότι αν δεν σκεφτώ κριτικά για ένα θέμα που με κάνει να νιώθω άβολα, οι δικές μου προκαταλήψεις και οι φόβοι μου θα πάρουν τον έλεγχο. Το βλέπω και σε άλλους ενήλικες. Φοβόμαστε το μέλλον που αλλάζει με τρόπους που δεν καταλαβαίνουμε, επειδή ξεχάσαμε πώς να χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας και την ελπίδα μας. Ξεχάσαμε να φανταζόμαστε ένα καλύτερο μέλλον, μπορούμε μόνο να σκεφτούμε ένα βολικό μέλλον “ασφαλές προς τον χρήστη”. Και, το σιχαίνομαι!

Για εμάς τους 40+

Ένα έχω να πω:

Αν λοιπόν δεν είσαι κάτω απο 40, ΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ.
Το μέλλον ΔΕΝ είναι για σένα ούτε για μένα, είναι για αυτούς!

Πρέπει να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ να προσπαθούμε να επιβάλουμε τις αποφάσεις μας στο μέλλον των νέων ανθρώπων, με το κύρος ή την εξουσία μας (κεφαλαιακή, πολιτική ή άλλη). Ο ρόλος μας είναι να υποστηρίζουμε, να καθοδηγούμε και να διδάσκουμε. Αν οι επόμενες γενιές απορρίψουν τη διδασκαλία μας, είναι το δικό τους μέλλον για να το τα κάνουν μαντάρα. Εσύ κι εγώ θα είμαστε προ πολλού νεκροί μέχρι τότε, έτσι κι αλλιώς.

Ειδικά για τους άνδρες άνω των 40+. Σταματήστε, γαμώτο, να προσπαθείτε να την πέφτετε σε νεαρές γυναίκες, να προσπαθείτε να βγάλετε περισσότερα λεφτά και να αποδείξετε οτιδήποτε δεν είστε και να γεμίσετε ένα κενό που δεν γέμισε ποτέ. Ναι, η προηγούμενη γενιά μάς γάμησε με άλλους τρόπους, οπότε η πρότασή μου είναι απλή: “σταματήστε να προσπαθείτε να γαμήσετε και την επόμενη γενιά”. Πώς σου φαίνεται αυτό;

Μη δημοφιλής, πολύ αμφιλεγόμενη και επικίνδυνη άποψη:
Θα υποστήριζα ότι, οι άνθρωποι πάνω από μια ορισμένη ηλικία θα έπρεπε επίσης να χάνουν το δικαίωμά τους να ψηφίζουν.

Ακριβώς όπως σταματούν να οδηγούν αυτοκίνητα μετά από μια ορισμένη ηλικία. Ο ίδιος λόγος που οι έφηβοι δεν μπορούν να ψηφίσουν πριν από μια ορισμένη ηλικία. Ήρθε η ώρα να βάλουμε τους νέους στη θέση του οδηγού, επειδή ο δρόμος είναι πλέον δικός τους. Ο δικός μας ρόλος καθώς μεγαλώνουμε είναι να υποστηρίζουμε, να καθοδηγούμε και να διδάσκουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας και αν έχουν διαφορετική άποψη… ξέρεις. Απλά βγάλε τον σκασμό. Είναι το δικό τους μέλλον και τα δικά τους λάθη, όχι τα δικά μας.

Για τη νεολαία (16-25 ετών και βάλε!)

Αν ανήκεις στην επόμενη γενιά,
μη σταματάς να φαντάζεσαι ένα καλύτερο μέλλον, μπρο.

Διάβασε βιβλία, άκουσε μουσική, παίξε παιχνίδια με γαμάτες ιστορίες, χόρεψε, πιες ή και κάνε ναρκωτικά (πάντα πρόσεχε!). Προσπάθησε να εξερευνήσεις τον κόσμο και να ξεπεράσεις τα όρια της ύπαρξης όσο περισσότερο μπορείς, και με όσο μεγαλύτερη ασφάλεια γίνεται.

Να ρωτάς πάντα τον εαυτό σου, “Πώς θα είναι η ζωή σου σε πέντε ή δέκα χρόνια;”. Οι προβλέψεις σου θα πέσουν ΕΝΤΕΛΩΣ έξω, αλλά αυτό είναι το γαμάτο με τη ζωή. Πρέπει να την ταξιδέψεις.

• Ποτέ μην σταματάς να προσπαθείς και να ασχολείσαι με νέα πράγματα.
• Δημιούργησε ομάδες και φιλίες.
• Άνοιξε το μυαλό σου και ΠΟΤΕ μην ακούς τι είναι δυνατό να πετύχεις και τι όχι.

Όχι, δεν έχουμε φτάσει στο τέλος της ιστορίας, και αυτό ΔΕΝ είναι το απόγειο του πολιτισμού. Όλα αλλάζουν, και όλα συνεχίζονται. Τα πάντα ρέουν στο χρόνο. Ένα καλύτερο μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα, μέχρι η νεολαία να το επιλέξεi.

Οι περισσότεροι από τους 40+ έχουμε ήδη χάσει την ικανότητα να φανταζόμαστε. Αυτοί δεν την έχουν χάσει!

Λόγια απο Σοφότερους

Τρώγωντας τις σάρκες των νέων

Θυμάμαι ξανά ένα βιντεο με τον Γιάννη Μπέζο να απαγγέλει το τελευταίο γράμμα του Δημήτρη Λιαντίνη, στην κόρη του. Αναφέρει με απείρως πιο εύγλωτο τρόπο ότι ακριβώς σκεφτόμουν τους τελευταίους μήνες.

… Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού. Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Μεταβολή και νεκρότητα

Θα παραθέσω ακόμα ένα απόσπασμα ενος άλλου μεγάλου ανδρός, του Στέφανου Ροζάνη, όπου αναφέρει πως:

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς μεταβολή. Αν η ζωή δεν είναι μια διαρκής μεταβολή, πάυει να είναι ζωή. Είναι τάφος, είναι νεκρότητα. Η βούληση να αλλάξω πρώτα τον ίδιο τον εατυτό μου, ειναι μια ουτοπία.

Συμπεράσματα (μάλλον;)

Και ίσως είναι αυτό που φοβόμαστε πλησιάζοντας τον θάνατο. Το μυαλό πολλών συντηρητικοποιείται και παύει να προσβλέπει την μεταβολή, την πρόοδο. Ίσα ίσα, την φοβάται. Γι αυτό όπως λέει και ο Λιαντίνης οι μεγαλύτεροι συνεχίζουμε να τρώμε την σάρκα των νεότερων. Τους καταστρέφουμε το μυαλό “με κάθε λογής σκατά και σκουπίδια”, όπως θα έλεγε και ο Χρόνης Μίσιος. Ειδήμονες και εξειδικευμένοι προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά να σκέφτονται μέσα απο το πρίσμα μας, το πρίσμα της αμεταβλητότητας, το πρίσμα του μη αναγνωρισμένου επεικήμενου θάνατου. Γιατί όταν είσαι νέος, έχεις την αθώας ψευδαίσθηση οτι είσαι αθάνατος και αυτή το αθώο ψέμα είναι που δίνει στις νεότερες γενιές την πηγή και δύναμη για μεταβολή, για πρόοδο.

Οπότε, ας το πω άλλη μια φορά. Ας το βουλώσουμε και ας τους αφήσουμε να περπατήσουν. Ο δικός μας ρόλος ήταν να τα μάθουμε να σηκωθουν, να κάνουνε το πρώτο βήμα, τίποτα παραπάνω.