Άντρες, εξουσία και σεξ

Πρόσφατα μιλήσαμε για το πώς εκφράζεται ο αυταρχισμός (dominance) στην πολιτική και για τους κινδύνους που γεννάει αυτό για μια κοινωνία, σε προηγούμενο κείμενο. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο πεδίο όπου εμείς οι άντρες πασχίζουμε να ξεσπάσουμε την ανάγκη μας για «κυριαρχία»: το σεξ και η οικειότητα.

Πριν μπούμε όμως σε αυτό, πρέπει να καταλάβουμε τι απαιτεί από τους άντρες η κοινωνία και η νεοφιλελεύθερη κουλτούρα: να έχουν μια καλή δουλειά ή ακόμα καλύτερα να είναι επιχειρηματίες και «αφεντικά του εαυτού τους». Πρέπει να βγάζουν όλο και περισσότερα φράγκα, να ξεκινήσουν τις επενδύσεις από νωρίς, και τώρα πια (εν έτει 2026) έχουμε και το looksmaxxing. Το μέγεθος του πέους μετράει, η επίδοση στο κρεβάτι πρέπει να γράφει διψήφια λεπτά — αν όχι παραπάνω.

Ο άντρας (μέσα στο ίδιο του το μυαλό) πρέπει να αποδίδει. Να ‘χει κυριλέ αυτοκίνητο, να μπορεί να πάρει μεγάλο σπίτι. Πρέπει να είναι ο κυνηγός, αυτός που φέρνει το ψωμί στο σπίτι και να μπορεί να το μοστράρει στους άλλους… να βλέπουν όλοι ότι αυτός είναι το alpha male.

Ο ιδεαλισμός του «Alpha Male»

Ας είμαστε ειλικρινείς: πριν από μερικές δεκαετίες (ή και παλιότερα) ο άντρας που ήταν η “κολώνα του σπιτιού” ίσως και να ίσχυε κάπως. Σήμερα όμως δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Και το αποτέλεσμα; Μετατράπηκε σε φαντασίωση. Οι νέοι άντρες δεν βλέπουν κανέναν ρεαλιστικό δρόμο να το πετύχουν αυτό, κι έτσι πλάθουν αυτό το φαντασιακό αρχέτυπο του «alpha male», ψάχνοντας απεγνωσμένα για εύκολες απαντήσεις:

1. Εύκολους τρόπους να βγάλουν λεφτά
   Το βλέπουμε στο hustle mentality, στα crypto-boys και τα finance bros, στη βιομηχανία του «ποντάρεις στα πάντα», ακριβώς επειδή τα λεφτά δεν βγαίνουν πια με τον παραδοσιακό κόπο.

2. Συμβουλές για γυναίκες
   Το βλέπουμε στη manosphere και στην αντικειμενοποίηση των γυναικών ως προϊόντα προς χρήση.

Οι νέοι άντρες δεν έχουν ακόμα την εμπειρία μέσα σε μια σχέση για να καταλάβουν πώς μπορεί να δουλέψει. Από την άλλη, τρώνε αμάσητο το conditioning από μια ολόκληρη alpha-bro-σφαιρα ότι πρέπει να κάνεις το performance της ζωής σου για να κερδίσεις τη γυναίκα.

Αυτή η παράξενη αντίφαση —από τη μία να μην ξέρεις πώς (μπορεί να) λειτουργεί μια ρομαντική σχέση και από την άλλη να σε καίει η ανθρώπινη ανάγκη για επιθυμία και σύνδεση— δημιουργεί ένα κενό. Ένα κενό που συνήθως:
α) γεμίζει με εύκολες, ανέξοδες συμβουλές του ποδαριού, και
β) οδηγεί στην προβολή αυτής της ανασφάλειας προς τα έξω —στην προκειμένη, προς τις γυναίκες.

Και αυτή ακριβώς η ανασφάλεια γεννάει και την εμμονή με το χαμηλό body count ή το σύνδρομο της «Μαντόνας». Η δικιά σου «Μαντόνα» πρέπει να είναι υποτακτική, να έχει χαμηλό body count (δηλαδή ελάχιστο έως μηδενικό ερωτικό παρελθόν) και να δείχνει πάντα όμορφη για σένα. Κι όλο αυτό δεν έχει καμία σχέση με «σταθερότητα» ή προοπτική για «οικογένεια» και άλλες τέτοιες δικαιολογίες που λένε οι νέοι άντρες στον εαυτό τους. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά:

Αν μια γυναίκα έχει χαμηλό body count, σημαίνει πως δεν έχει εμπειρία — άρα δεν μπορεί να συγκρίνει τον τωρινό της σύντροφο με κανέναν άλλον. Δεν πρόκειται για «σεβασμό». Πρόκειται για νέους άντρες που προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω σε γυναίκες που δεν έχουν μέτρο σύγκρισης. Μια εύκολη νίκη, χωρίς να χρειαστεί να δουλέψουν με τον εαυτό τους. Γρήγορα κι ανέξοδα, χωρίς ίχνος ουσιαστικής εσωτερικής δουλειάς — ακριβώς όπως τους υπόσχεται το ίντερνετ ότι θα πλουτίσουν εν μία νυκτί.

Γιατί κακά τα ψέματα: οι περισσότεροι (παλιότεροι) πατεράδες δεν είχαν ποτέ τα εφόδια για «την κουβέντα». Να καθοδηγήσουν τους γιους τους για το πώς να φέρονται στις γυναίκες, να τους μάθουν τι πάει να πει «σεβασμός» προς έναν άλλον άνθρωπο. Άλλωστε, ούτε κι εκείνων οι πατεράδες τους είχαν μιλήσει ποτέ.

Τα ερωτικονομικά της ελεύθερης αγοράς

…και εδώ σκάει η διάβρωση που λέγεται «νεοφιλελευθερισμός». Γιατί πλέον τα πάντα είναι ιδιοκτησία και τα πάντα πουλιούνται. Οι άντρες καταλήγουν κι αυτοί να είναι «brands» που οφείλουν να «πουλήσουν» τον εαυτό τους (να πάλι η ανάγκη για performance) στους άλλους άντρες, στα αφεντικά και, φυσικά, στις γυναίκες. Όλοι αγοράζουν και όλοι πουλάνε, επειδή εφαρμόζουμε τη λογική της «ιδιοκτησίας» στα πάντα… ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό.

Γι’ αυτό, η έννοια της ιδιοκτησίας τρυπώνει στις σχέσεις και στη σεξουαλική ζωή. Οι σχέσεις μας έχουν προσαρμοστεί πλήρως στην ορολογία και τη λογική της ελεύθερης αγοράς. Μιλάμε ασταμάτητα για το «dating market», κάνουμε swipe αριστερά ή δεξιά, τσεκάρουμε το «προϊόν» για να δούμε αν θα το αγοράσουμε ή αν θα πάμε παρακάτω. Και εδώ είναι η παγίδα: (έστω και υποσυνείδητα) ξέρουμε καλά ότι στην αγορά κάποιος κλείνει το «καλό deal» και κάποιος πέφτει θύμα εκμετάλλευσης. Ένα alpha male δεν επιτρέπεται ποτέ να «βγει χαμένο» από μια συμφωνία — επομένως, όσο πιο υποτακτική είναι η γυναίκα, τόσο πιο καλό θεωρεί ότι είναι το deal που έκλεισε.

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για την ευτυχία και την οικειότητα.

• Χρειάζεται επικοινωνία, αναμέτρηση με τους εσωτερικούς μας φόβους και τις ανασφάλειές μας.
• Απαιτεί ενσυναίσθηση και εγγύτητα, ανοιχτό μυαλό και ειλικρίνεια.
• Είναι πακέτο, καθόλου εύκολο, αλλά αξίζει.
• Την κερδίζεις, δεν την κατέχεις. Κι αν την κερδίσεις, μένει μαζί σου. Αν απλώς την κατέχεις σαν ιδιοκτησία, μπορεί να σου την κλέψουν ανά πάσα στιγμή.

Όπως λένε κι εκεί έξω:

«Happy wife, happy life»!