Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι ακόμα και τώρα, οι άντρες υποφέρουν απ’ αυτή την «πείνα» για εξουσία
…άσε με να εξηγήσω.
Θεωρώ οτι τα ντιμπέιτ (συζητήσεις) ειναι ίσως ο καλύτερος τρόπος για να επικυρώσει κάποιος τις ιδέες και κυρίως το ήθος μιας περσόνας (διασίμου ή ανδρώνή και όχι) απο τον τρόπο που απευθύνεται στους συνομιλητές του. Έτσι λοιπόν, είδα το ντιμπέιτ του HasanAbi στο Yale. Μου άνοιξε το μυαλό και όχι με καλό τρόπο.
Για την εξουσία και την κυριαρχία
Έχω εμπειτικά παρατηρήσει ότι σε συζητήσεις ή ντιμπέιτ όπου είναι κυρίως πολιτικά (και δεν αφορούν θρησκευτικά ζητήματα), οι γυναίκες συνήθως καλλιεργούν ενα πνεύμα συνεργασίας και συνεργατικότητας. Οι άντρες συνήθως εκφράζουν είτε την «εξουσία» ξεκάθαρα ως επιθυμία για έλεγχο είτε τον φόβο τους να κυριαρχηθούν, μεταμφιεσμένο σε μίσος.
- Ποιος θα κυριαρχήσει σε ποιον;
- Ποιο μέρος του πληθυσμού θα βλάψει το άλλο;
Βλέπουμε την «κυριαρχία» πάνω σε άλλους ανθρώπους ως «κλειδί» της κουλτούρας και της πολιτικής μας. Η συνεργασία για τους άντρες, πολλές φορές, μοιάζει με αδυναμία.
Μα γιατί οι «άντρες» έχουν αυτή την αντίληψη για εξουσία και κυριαρχία;
- Είναι χαραγμένο στο DNA μας; Αν ναι, πώς υπήρχαν οι πρώιμες κουλτούρες/νομάδες; Ποια είναι τα πιο παλιά παραδείγματα εξουσίας και κυριαρχίας στην ιστορία;
- Δημιουργήθηκε πολιτισμικά λόγω θεοκρατικών διδασκαλιών;
- Μπορεί η υλιστική ανάλυση να εξηγήσει την «κυριαρχία» ως επακόλουθο της ιδιοκτησίας και της απληστίας;
Ειλικρινά; Δεν έχω ιδέα. Ωστόσο, θυμάμαι να διαβάζω τον πρόλογο του συγγραφέα/μεταφραστής (Κώστας Μηλτιάδης) σε ένα φυλλάδιο του Λέον Τρότσκι («Τι είναι ο Εθνικός Σοσιαλισμός;», 1933), όπου σημειώνει ότι: «ο αυταρχισμός σε όλους τους χώρους και θεσμούς η αποδόμηση της κριτικής σκέψης όπως αυτή συντελείται σταδιακά στο σχολείο, τα ΜΜΕ, ακόμα και από τα πολιτικά κόμματα, οι τεχνικές διαφήμισης, η υποκουλτούρα, η δύναμη της τηλεόρασης και τα πρότυπα ζωής που προβάλλει αποδυναμώνουν αξίες —που έχουν στο κέντρο τους τον άνθρωπο— δημιουργώντας ένα αξιακό έλλειμμα και αβασάνιστη αποδοχή της ιδεολογίας του συστήματος. Κάτω όμως απο συνθήκες κρίσης και όταν οι άνθρωποι απογοητεύονται από την Αριστερά και αναζητούν σωτήρες, αυτό μπορεί να εξελιχθεί σε μια αβασάνιστη αποδοχή του νεο-φασισμού». Αυτά τα λόγια ακόμα αντηχούν δυνατά μέσα μου, 15 χρόνια αφότου τα διάβασα για πρώτη φορά.
Όπως ακριβώς, τη δεκαετία του 1930, τώρα βρισκόμαστε σε μια κρίση των αντρών, της σχέσης τους με τις γυναίκες, της περιφρόνησης προς τις γυναίκες και προς τις αξίες (δυτικές ή όχι). Οι νέοι άντρες, προσπαθούν να βρουν τη θέση τους μέσα από εύκολες λύσεις που τονώνουν τον εγωισμό τους. Η νοοτροπία «είμαστε εμείς ή αυτοί, αλλιώς θα μας αντικαταστήσουν». 100 χρόνια μετά και η ιστορία κάνει μια στροφή 360 μοιρών και βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο σημείο. Άντρες να πολεμάνε φανταστικούς δράκους ενώ η αστική τάξη γελάει μαζί τους, βλέποντας τον κόσμο να φλαίγεται.
Για τον ιπποτισμό
Θυμάμαι όταν θεωρούταν ευγενικό από τους νέους άντρες, να ανοίγουν την πόρτα για να περάσει πρώτη μια γυναίκα. Να σηκώνονται στο λεωφορείο για να καθίσει ένας μεγαλύτερος και κάτι τέτοια ανόητα μικροπράγματα σαν κι αυτά. Θυμάμαι την έννοια του “απλά να είσαι ευγενής άντρας”, με έμφαση στην ευγένεια, όχι βίαιος και μηδενιστής (και πίστεψέ με λατρεύω να είμαι ενας “αισιόδοξος μηδενιστής”).
Τώρα, πώς στο διάολο καταλήξαμε στο ίδιο σημείο;
Χάσαμε, οι άνδρες, τα ιδανικά μας, τον ιπποτισμό ή μήπως ήταν πάντα «επιδεικτικά»/«θεατρικά» και χωρίς ουσία;
Θα περπατήσουμε στον ίδιο καταστροφικό δρόμο, όπως πριν 100 χρόνια;
Δεν έχω ιδέα, αλλά όπως σημείωσε ο Τρότσκι πίσω στο 1933, αν οι αριστεριστές δεν είναι ικανοί να καθοδηγήσουν και πάνω απ’ όλα να εμπνεύσουν σε αυτές τις εποχές, τότε ειλικρινά, πρέπει να φοβόμαστε το χειρότερο.
Σχόλια (0)